Κολοκοτρώνης+(βιογραφία)

Ο ** Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ** ( [|3 Απριλίου] [|1770] - [|4 Φεβρουαρίου] [|1843] ) ήταν Έλληνας [|κλέφτης], [|πολιτικός] , καπετάνιος, στρατηγός με πρωταγωνιστικό ρόλο στην [|Επανάσταση του 1821] , πολιτικός, αρχηγός κόμματος, πληρεξούσιος, σύμβουλος της Επικράτειας. Έμεινε γνωστός και ως ** Γέρος του Μοριά **. == Βιογραφία [ [|Επεξεργασία] ]  == Προερχόταν από φημισμένη οικογένεια κλεφταρματολών. Το επώνυμο της οικογένειάς του αρχικά ήταν Τσεργίνης. Αργότερα, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση που διηγείται ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο παππούς του, Γιάννης Μπότσικας (Τσεργίνης), υιοθέτησε το Κολοκοτρώνης ως οικογενειακό όνομα, σαν μετάφραση του αρβανίτικου παρωνυμίου "Μπιθεκούρας" που του αποδόθηκε από κάποιον Αρβανίτη [|[1]]. Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο [|Ραμαβούνι] της [|Μεσσηνίας], καταγόταν από το [|Λιμποβίσι] της [|Καρύταινας] και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην [|Αλωνίσταινα] της [|Αρκαδίας] που ήταν τόπος καταγωγής της μητέρας του, [|Ζαμπία Κωτσάκη] (εκεί κατέφυγαν οι δυο τους μετά τον θάνατο του πατέρα). Ο πατέρας του Θεόδωρου, [|Κωνσταντής Κολοκοτρώνης], πήρε μέρος στην [|ένοπλη εξέγερση] που υποκινήθηκε από την [|Αικατερίνη Β' της Ρωσίας] το [|1770] και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εισχώρησε στα σώματα των [|κλεφτών] της [|Πελοποννήσου] και στα 15 του έγινε καπετάνιος. Έχοντας αποκτήσει πείρα και στη θάλασσα ως [|κουρσάρος], το [|1805] πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου κατά τον [|Ρωσοτουρκικό πόλεμο].

Τον Ιανουάριο του [|1806] και ενώ βρισκόταν στην Πελοπόννησο βγήκε διάταγμα δίωξής του. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ακολουθήσει πολύμηνη περιπετειώδης και δραματική καταδίωξή του από τους Τούρκους σε πολλά χωριά και πόλεις της Πελοποννήσου. Κατάφερε - μαχόμενος - να διαφύγει τελικά με πλοιάριο, φεύγοντας από περιοχή στα ανατολικά του Λακωνικού κόλπου και περνώντας στα Ρωσοκρατούμενα [|Κύθηρα] με ενδιάμεση στάση στην [|Ελαφόνησο] λόγω κακοκαιρίας. Από το [|1810] υπηρέτησε στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα του αγγλικού στρατού στη [|Ζάκυνθο] και τιμήθηκε με τον βαθμό του ταγματάρχη για τη δράση του εναντίον των Γάλλων. Το [|1818] μυήθηκε στη [|Φιλική Εταιρεία] και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ως απεσταλμένος της στη [|Μάνη] σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης στην [|Καλαμάτα] στις [|23 Μαρτίου] [|1821]. Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγώνα, όπως στη νίκη στο [|Βαλτέτσι] ( [|14 Μαΐου] [|1821] ), στην [|άλωση της Τριπολιτσάς] ( [|23 Σεπτεμβρίου] [|1821] ), στην καταστροφή της στρατιάς του [|Δράμαλη] στα [|Δερβενάκια] ( [|26 Ιουλίου] [|1822] ), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο, αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του [|Εμφυλίου πολέμου] πολλές φορές προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά παρόλα αυτά δεν απέφυγε τη ρήξη. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο Ναύπλιο. Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του σχετικά με την κατάληψη της Τριπολιτσάς: > Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα: «Άιντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», και διέταξα και το έκοψαν.

Υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του [|Καποδίστρια] και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την ενθρόνιση του [|Όθωνα]. Το [|1833], όμως, οι διαφωνίες του με την [|Αντιβασιλεία] τον οδήγησαν, μαζί με άλλους αγωνιστές, πάλι στις φυλακές του [|Ιτς-Καλέ] στο [|Ναύπλιο] με την κατηγορία της [|εσχάτης προδοσίας] και στις [|25 Μαΐου] [|1834] , μαζί με τον [|Πλαπούτα] , καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το [|1835], οπότε και ονομάστηκε [|στρατηγός] και έλαβε το αξίωμα του «Συμβούλου της Επικρατείας». Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον [|Γεώργιο Τερτσέτη] τα «Απομνημονεύματά» του, που κυκλοφόρησαν το [|1851] με τον τίτλο //Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836// και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε μια νύχτα του [|1843] από [|εγκεφαλικό επεισόδιο], επιστρέφοντας από γλέντι στα βασιλικά ανάκτορα. Σημείο αναφοράς της ομιλίας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στη [|Πνύκα] (1838) αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα: Παιδιά του ήταν ο [|Γιάννης], που έγινε στρατιωτικός και μετέπειτα πρωθυπουργός, ο // [|Κωνσταντίνος] //, ο // [|Πάνος] //, που δολοφονήθηκε το [|1824] , ο μετέπειτα συνονόματος [|Πάνος] και η //Ελένη//, σύζυγος του [|Νικήτα Δικαίου].